Czternastowieczna wieża mieszkalna w Siedlęcinie (jedna z największych tego typu w Europie) została wzniesiona z kamienia na planie zbliżonym do prostokąta o wymiarach 20 na 14,5 m. Posiadała sześć kondygnacji (piwnice, parter, trzy piętra mieszkalne oraz chodnik bojowy z krenelażem), nakryta była czterospadowym dachem i otoczona murem obronnym i fosą. Ślady krenelażu do dziś widoczne są na najwyższej kondygnacji wieży. Badania archeologiczne wykazały, że w murze obronnym znajdowała się niewielka wieża bramna, do której prowadził most nad fosą.
oprac. Paweł Rajski, Przemysław Nocuń
Po pożarze górnych pięter w 1575 roku pierwotny krenelaż zamurowano, mury najwyższej kondygnacji nieznacznie podwyższono, a całość nakryto nowym dachem. W XVI wieku wybito również nowe okna oraz założono dwa nowe wykusze latrynowe.
Zapewne w XVI wieku do wieży bramnej dostawiono budynek mieszkalny, na którego wschodniej ścianie zawieszono wykusz latrynowy (odkryty podczas badań archeologicznych). Najpóźniej w 1. połowie XVII wieku pomiędzy tym budynkiem a wieżą (przy jej południowo-wschodnim narożniku) wzniesiono nowożytny blok kuchenny.
oprac. Paweł Rajski, Przemysław Nocuń
Wieża książęca w Siedlęcinie została wzniesiona przy przeprawie przez Bóbr. Za jej fundatora uważa się Henryka I – księcia jaworskiego – który wybudował ją w latach 1313-1315 (według badań dendrochronologicznych). Kolejnym właścicielem wieży był bratanek Henryka I – książę świdnicki Bolko II Mały. Po jego śmierci wdowa – księżna Agnieszka – sprzedała wieżę dworzaninowi Jenchinowi von Redern. W rękach jego rodziny wieża pozostawała do połowy XV wieku. W kolejnych stuleciach obiekt wielokrotnie zmieniał swoich właścicieli aż w XVIII wieku znalazł się w posiadaniu rodu von Schaffgotsch, w którego rękach pozostał aż do 1945 roku.
oprac. Paweł Rajski, Przemysław Nocuń
DLACZEGO WIEŻA W SIEDLĘCINIE JEST WIEŻĄ KSIĄŻĘCĄ, A NIE RYCERSKĄ?